สวัสดี

  ช่วงนี้ก็เรื่อยๆนั่งลุ้นว่าอาจานจะมาดีมาร้าย๕๕๕ เรียนยี่ปุ่นก็สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวดูใจลอยๆไงไม่รู้ คิดแต่เรื่องแลปเดือนหน้า

น่ากลัวอ่ะ โดนแลปเต็มๆแล้วล่ะงานนี้ เก้าโมงเช้ายันสองสามทุ่มล่ะทีนี้ บ้านก็ไม่ได้กลับ ช่างหัวมันละ ยังไงก็้องสู้ตายเนอะ

มาเรียนเมืองอกก็ลำบากหลายอย่างเนอะ อากาศก็อย่างนึงเลย ๕๕๕ หนาวโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ปากสั่นเปนวิทนีย์เลย

   บางทีเวลาให้ใครช่วยอะไรก็เกรงใจเนอะแต่เราก็ไม่รู้จะทำยังไงนี่หว่าเนอะ พอเค้าบอกว่าเต็มใจช่วย เราก็อยากรู่าเต็มใจจริงมั๊ย

ไม่อยากให้เอาไปพูดว่าเนี่ยงานตัวเองก็จะฉิบหายละต้องมาทำนี่ทำนั่นให้มันอีก ไรประมาณนั้น (ทำเองได้กูทำแล้ว๕๕๕) อารมณ์นี้ทำไมมันมาบ่อยจังเลยวะ

ถ้ามีโอกาสตอบแทนจะทำให้จริงๆ ก็ขอบอกทุกคนว่าขอบคุณจริงๆถ้ามันมีคำไหนมันมีค่ามากกว่านี้เราก็อยากบอกนะ ถ้าเราตอบแทนความลำบากที่ช่วย

ก็ขอให้บอกมาเถอะนะ  ถ้าทำได้จะทำให้

   ตอนนี้ก็ อัตตาหิ อัตตโนนาโถ อย่างเดียวเท่านั้น

 

   อยากกลับบ้านจัง ตอนนี้เอกเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดก็ถึงจุดแล้ว เราว่าทุกคนที่ไปอยู่เมืองนอกต้องมีจุดนึงที่มันต้องกลับบ้านแล้วอ่ะ เนอะ(รึเปล่า ๕๕๕)

แต่เราถึงจุดนั้นบ่อยจัง ไปละดีกว่า

 

   รักแม่ จุ๊บๆ 

 

   ทั๊จจัง

   ช่วงนี้เครียดจัง

   อาจจะเพราะว่าเราเหงาบวกกับความที่ชอบคิดมากก็เป็นได้ ทำให้รู้สึกตัวเองหมดแรงเหลือเกิน

   วันนี้ก็แค่อยากเอาที่แม่คุยมาเก็บเอาไว้ เพราะเวลาเครียดแล้วมาอ่านมันทำให้รู้สึกดีมากๆ

   สู้เพื่อแม่นะ รักแม่รักอ้วนมาก สู้ๆจ้ะ

 

 

jim_2603@hotmail.com says:

แม่คิดว่าลูกต้องทำได้ หม่มั่นใจในตัวลูกนะ อุปสรรคทุกอย่างจะต้องผ่านไปด้วยดี

jim_2603@hotmail.com says:

อย่าเครียดนะลูก  นอนให้หลับสนิท ตื่นขึ้นมาลูกจะได้ข้อคิดอะไรดีๆในตอนเช้านะลูก

jim_2603@hotmail.com says:

แม่รักโป้งมากนะครับ  นอนนะลูก หลับฝันดี

jim_2603@hotmail.com says:

พรุ่งนี้เจอกันตอนเย็นแม่คงได้รับฟังเสียงใสๆของโป้งนะลูก บ๊าย บาย

jim_2603@hotmail.com says:

    ค่อยค่อยคิดนะลูกทุกสิ่งแก้ไขได้ทั้งนั้น  ขอให้มีสตินะครับ

      สุขสันต์ปีใหม่นะลูก  ปีใหม่ลูกจะได้พบแต่สิ่งที่ดีที่สุดทุกอย่างสำหรับชีวิตลูกนะ  รักโป้งมากนะ

__________________________________

 

にしおかすみこだよ（＞0＜）//รักแม่..จุ๊บๆ.. ปีใหม่แล้วมีความสุขกันถ้วนหน้านะจ๊ะ แอ๊บแบ๊วรับปีใหม่กันเถิด says:

ดีนะยังมีแม่อยู่

にしおかすみこだよ（＞0＜）//รักแม่..จุ๊บๆ.. ปีใหม่แล้วมีความสุขกันถ้วนหน้านะจ๊ะ แอ๊บแบ๊วรับปีใหม่กันเถิด says:

ไม่งั้นโป้งไม่รู้จะทำไปทำไม

jim_2603@hotmail.com says:

ทำไมล่ะ  มีอะไรปรึกษาแม่ได้ทุกเรื่อง ของแม่น่ะของจริงนะ

jim_2603@hotmail.com says:

ทำเพื่อตัวลูกเองส่วนหนึ่งไง แล้วแม่กับอ้วนอีกสองส่วน  มันเป็นความภูมิใจสุด ๆ เลยของแม่กับอ้วนนะ

jim_2603@hotmail.com says:

แม่กับแป้งน่ะรักหนูมาก  และก็ภูมิใจในตัวหนูมากที่สุดนะ

jim_2603@hotmail.com says:

เราสามคนยังมีอนาคตร่วมกันนะ  เราจะช่วยกันให้ผ่านในทุก ๆเรื่องให้ได้นำลูก เข้มแข็งไว้  อย่าวิตกเกินควรนะ

にしおかすみこだよ（＞0＜）//รักแม่..จุ๊บๆ.. ปีใหม่แล้วมีความสุขกันถ้วนหน้านะจ๊ะ แอ๊บแบ๊วรับปีใหม่กันเถิด says:

คิดถึงแม่จัง

jim_2603@hotmail.com says:

แม่ก็คิดถึงหนู

jim_2603@hotmail.com says:

 ทุกคนเต็มใจช่วยโป้งทั้งนั้น 

jim_2603@hotmail.com says:

เดี๋ยวพอโป้งชินก็หาย  ปิดเทอมก็กลับมาเมืองไทย  เขาไม่ให้ตั๋วแม่ก็ให้เอง ไม่เห็นเป็นไร  เปิดเทอมแม่ก็ไปหาได้นี่ เครียดทำไม  ลูกมีโอกาสดีกว่าคนอื่นเยอะนะ  จงภูมิใจในสิ่งที่ลูกได้มาซิ

jim_2603@hotmail.com says:

อย่าคิดมากนะ  แม่รู้ว่าลูกเหงา 

jim_2603@hotmail.com says:

อ่านหนังสือต่อซิ  ทีนี้อ่านแบบสยาย ๆ นะ แล้วมันจะโล่งส ลองดูซิ

にしおかすみこだよ（＞0＜）//รักแม่..จุ๊บๆ.. ปีใหม่แล้วมีความสุขกันถ้วนหน้านะจ๊ะ แอ๊บแบ๊วรับปีใหม่กันเถิด says:

รักแม่จังเลยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

jim_2603@hotmail.com says:

แม่ไปอาบน้ำแล้วนะ ไม่กวนแล้ว พรุ่งนี้คุยกันต่อ รักลูกนะ

jim_2603@hotmail.com says:

แม่ก็รักหนูสุด ๆ เหมือนกันจ๊ะ  บ๊าย

 

สวัสดีสเปซที่รัก

เกือบจะสามเดือนแล้วที่มายังแดนอาทิตย์อุทัย

ตั้งแต่วันที่มีคนไปส่งก่อนเลยนะ รู้สึกดีใจมากมายที่มีคนมาส่งขนาดนี้ ไม่คิดมาก่อนคืออย่างที่บ้านกับเพื่อนเทพฯนี่ถือเป็นหน้าที่ ๕๕๕ ไม่มาส่งกันมีเคือง แต่เพื่อนๆพี่ๆและอาจารย์ก็มาส่งอ่ะดีใจมาก ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่ได้อยู่แลปชาวบ้านเค้าได้แต่ไปสิงอาศัยอยู่แต่ทั้งแลปโมเล็ก และก็แลปseed ก็มาส่งกัน ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ ดีใจมาก น้องๆป.ตรีที่รักทั้งหลายก็ตามมาเยอะมาก ตกใจมากเลย แต่เคืองน้องรหัสตัวเองไม่มา  ๕๕๕ และแล้วช่วงเวลาที่ต้องจากกันจริงๆตอนสามทุ่มสี่สิบก็มาถึง เชื่อมั๊ยความฝันของเราแต่เด็กคือการได้ไปเมืองนอกแล้วมีคนมาส่งเยอะๆเหมือนในหนังอ่ะ ๕๕๕ และมันก็เป็นจริง คือทุกคนมายืนล้อมประตูที่เราเข้าจนชาวบ้านเค้างง๕๕๕ นี่แหละ ฝันกรูเป็นจริงแล้วโว้ยยยย  กลั้นน้ำตามากมายเพราะมีแต่คนอยากเห็นเราโศก ๕๕๕ ไม่ได้เห็นซะหรอก  พอเดินเข้าไปขึ้นเครื่องก็ใจหาย นี่เราต้องมาคนเดียวจริงๆเหรอเนี่ยมันน่ากลัวแปลกๆนะ แล้วแถมก่อนหน้าขึ้นเครื่องเราไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่กลางวัน กะไปกินบนเครื่อง ได้เค้กชิ้นเล็กๆมาอันเดียว กรรม ปวดท้องมากทรมานสุดๆก็กินข้าวเช้าแล้วจะดีขึ้นพอกินเข้าไปปวดหนักกว่าเดิมอีก เฮ้อ ขอบอกเจแปนแอร์ไลน์ข้าวไม่อร่อยเลย เซงเป็ด พอไปถึงคราวนี้ก็เหลือแต่คนไหนอาจารย์เราวะ มีสามคนให้เลือกตอนเดินออกมา ลุงใส่สูทสองคนน่ากลัวมากหน้าแบบมึงปลุกกูมารับทำไม ก็เริ่มระแวง อีกคนเผ็นผู้ชายซักสี่สิบนิดๆดูเฮ้วๆหน่อย และแล้วก็คือคนนี้นั่นเอง นี่เหรอศาสตราจารย์หน้ายังเอ๊าะอยู่เลย เอาวะพอไปถึงรถที่แกมารับ อุ๊ยตายไฮโซขับบีเอ็มไม่รู้ซีรียส์อะไร นั่งลีบเลยกลัวทำรถเค้าเป็นรอย ๕๕๕  และก็พาไปที่ห้องแลป ก็ดีนะปกติห้องแลปข้างเคียงนี่ป้ายตารางเข้าออกนี่เครียดกันสุดๆต้องบอกว่าไปไหนกี่โมงถึงกี่โมง แต่แลปนี้เป็นเมกเนทตุ๊กตาน่ารักดี อาจารย์ในแลปมีสามคน คนนึงคือหัวหน้าแลปก็คืออาจารย์เรา  และก็อีกคนเป็นรองศาสตราจารย์เลยไปอยู่ที่ห้องพักแก(ตอนแรกอ่ะเห็นครั้งแรก เท่ห์จัง ที่ไหนได้นี่แหละตัวการจิตแตกเบอร์หนึ่งเลย) ส่วนอีกคนกำลังทำขั้นเลยมาอยู่ในห้องแลปกับเด็ก(แต่ตอนหลังมารู้ความจริงว่าห้องพักแกมีแต่ฟอซซิลแกเลยไม่มีที่อยู่) เพื่อนในแลปก็ดูเครียดๆกันดีไม่เหมือนบ้านเราสังสรรค์ปาร์ตี้กัน  พูดแล้วคิดถึงแลปคณะ ไม่ต้องเครียดกันตลอด เซงก็ไม่หาไรกินกัน เพลินกว่าอีก  มาถึงวันแรกแกก็โยนหนังสือเล่มควายมาให้บอกว่าอ่านซะเตรียมสอบ จอร์จเถอะสองเดือนกูจะอ่านจบมั๊ย เอาวะอ่านๆก็อ่าน

มาอยู่นี่มันก็หนาวแล้วนะและก็หนาวขึ้นเรื่อยๆจากมาแรกๆซักสิบแปดได้ ตอนนี้ก็สามถึงห้าองศาตอนเช้านะ กลางวันก็สิบห้าสิบสามสิบสี่ จะแข็งตาย  ยิ่งไม่ชอบหนาวๆอยู่ แต่ก็ดีหน้าไม่มันแต่แห้งกรอบกันไปแทน  ช่วงนี้ก็อ่านหนังสือขำๆกันไป ขำทั้งน้ำตา มันแปลไม่ออกอ่ะ ๕๕๕ เลยต้องให้แม่ส่งหนังสือภาษาไทยมาให้เลย  รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนขี้เกียจมากมายอ่ะ ไม่ค่อยจะอ่าน อิดออด ๕๕๕  และแล้ววันนรกก็มาถึง คือก่อนหน้าสอบอาจานบอกว่าเนี่ยทำแบบฝึกหัดในหนังสือที่แกให้มาก็พอแล้ว ก็ท่องเลยค่ะ พอเจอเข้าจริง จอร์จจจจจจ แกออกอีกเล่มนึงคือเราไปอ่านเล่มเดียวกันนี่แหละแต่ปีที่พิมพ์ล่าสุดสองพันเจ็ด แต่ไม่คิดไงว่าแกจะเอาในเล่มใหม่มาออก เจอโจทย์แบบว่ากูจำมึงได้ สัดเอ๋ย ทำไมไม่ท่อง ๕๕๕ ก็มั่วคลำกันไป ยี่สิบห้าข้อชอยส์นะให้เวลาถึงสองชั่วโมง แต่ข้อเขียนให้อ่านงานวิจัยสองเอสี่ ให้สรุปตอบคำถามยี่สิบห้าข้อให้ชั่วโมงเดียว (ครั้งแรกในชีวิตที่เห็นข้อสอบแล้วทำไม่ได้เลยคือ เคมีตอนปีสอง และเหตุการณ์นั้นได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง ทำไปจะร้องไห้มันโมโหตัวเองที่ทำไม่ได้)  พอเสร็จก็เข้าสัมภาษณ์ ตื่นเต้นยังกับได้ออสการ์ อาจารย์หกคน ยิงคำถามประมาณสิบนาที ก็ขำๆไปไม่เครียดเพราะตอบได้ แต่อีกห้านาทีที่เหลือคือเอาข้อสอบที่ทำมาแฉ ถูกด่านั่นเอง ๕๕๕ คือวันนั้นสอบเสร็จไม่ได้โล่งใจอย่างที่คิดเลย   พออีกวันมีงานเลี้ยงปีใหม่อาจารย์ก็บอกว่าไม่น่ามีปัญหา ก็แฮคัมปายยยย กัน เหอะๆๆ แต่แกบอกอารมณ์ว่าอย่าเหลิงนักนะมึงน่ะ คะแนนไม่ได้งาม (ค้าบบบบ รู้ตัวแล้วค้าบบบ) 

มานี่ทำให้รู้ว่ารักประเทศไทยแค่ไหน ใครมาดูถูกไม่ได้เด็ดขาด โกรธ ๕๕๕ ทำให้รู้ว่ารักแม่แค่ไหน รักครอบครัวตัวเองแค่ไหน รักเพื่อนๆแค่ไหน รักสยามแค่ไหน รักรถเมล์แค่ไหน รักเกษตรแค่ไหน  ตอนอยู่อาจจะเฉยๆเพราะเจออยู่ทุกวัน แต่นี่สามเดือนแรกก็รู้ซึ้งแล้ว และเราต้องอยู่อีกสองปีกว่า เฮ้ออ พูดแล้วก็คิดถึงบ้าน  เหงานะไม่ใช่ไม่เหงา แต่พยายามจะไม่คิด ดีนะที่เรายังติดต่อกลับไปได้ง่าย ถ้าเป็นเมื่อก่อนใช้จดหมายคงหืดแดก เดือนหน้าเราก็ต้องเริ่มทำแลปแล้ว อาจารย์ก็จะเรียกไปคุยเรื่องงานมากขึ้น ความเครียดก็จะทวีคุณ จะพยายามไม่เครียดกลัวเป็นมะเร็งจริงๆ  

สามเดือนนี่ได้เรียนรู้อะไรเยอะดีจัง เคยอยากอยู่คนเดียวพอได้มาอยู่ก็เหงาสุดพลังดี ๕๕๕ แต่ก็ยังมู้สึกโตขึ้นเท่าไหร่ ๕๕ ยังขี้เกียจอยู่ เปนพวกชอบอิดออดยังไงก็ยังคงเปนแบบนั้น ก่อนมานี่ใครบอกว่าเรียนญี่ปุ่นเครียด กดดัน เราก็เฉยๆนะไม่เห็นจะน่าเครียดเลย พอได้มาเจอ สุดยอดไปเลยพวก ๕๕๕ ไม่ลองไม่รู้จริงๆ

ขอบคุณอาจานนุชที่ทำให้โป้งได้มานี่ ขอบคุณอาจานทุกคนที่สอนดีจนเราเรียนนู้เรื่องแล้วเกรดพอถูไถมานี่ได้ ขอบคุณม่าม้า จุ๊บๆไม่มีนายไม่มีเรา ๕๕๕๕๕ ขอบคุณอ้วนที่คอยให้ชั้นบ่นและแกล้ง ขอบคุณเพื่อนๆมากทุกๆคนคือกำลังใจให้เราเลยนะ นึกไม่ออกเหมือนกันว่าถ้าไม่มีทุกคนเราจะอยู่ได้มั๊ย เราจะทำไปเพื่อใคร เพื่อตัวเองคงใช่แต่ไม่ทั้งหมดหรอกจริงมะ อิอิ  คิดถึงทุกคนเลยนะ

วันนี้เอาแค่นี้ก่อน แล้วจะพยายามมาอัพบ่อยๆ

 

บายบี

ทั๊จจัง

 

ครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายที่จะอัพในประเทศไทยแล้วล่ะนะ

ใจหายจนหาไม่เจอแล้วตอนนี้ วันนี้ก็วันจันทร์แล้ว อีกไม่ถึงสองวันดีเราก็ต้องจากไปเรียนต่อแล้วว

ก็ขอมาเขียนจดหมายร่ำลาในนี้ละกันเนอะ 55 แล้วอีกสองปีเราจะกลับมาเลี้ยงคืน อิอิ

 

... ม่าม๊า…

โป้งก็เขียนบอกในจดหมายแล้วนะ แถมไดอารี่ที่โป้งเขียนมาสองปีให้อ่านด้วย

ก็ขอบคุณแม่อีกครั้งสำหรับทุกอย่างที่แม่ทำให้โป้งโดยไม่หวังอะไรจากลูกคนนี้เลย แม่ทำให้ด้วยใจจนโป้งรู้สึกได้เอง โป้งจะตั้งใจเรียนนะแม่ จะทำให้แม่ไม่ขายหน้าใคร จะทำให้เต็มความสามารถที่สุดเท่าที่โป้งมีอยู่ สู้ไปกับโป้งด้วยนะ สู้กันมายี่สิบสี่ปีแล้ว มาสู้กันต่อไปเรื่อยๆนะแม่ รักแม่จนโป้งก็ไม่รู้จะพูดยังไง พิมพ์ไปก็น้ำตาไหลไปแล้วว ดูแลตัวเองดีๆนะ รักษาสุขภาพ อย่ากินเยอะล่ะ  ... รักแม่มาก ...

ไม่ต้องห่วงโป้งนะ โป้งก็จะรักษาตัวเองให้ดี ไม่ทำให้ผิดหวัง … ไดอารี่ที่ผ่านมาแม่ก็น่าจะรู้นะว่าโป้งรักแม่ป่าว 55

 

...อ้วน...

เค้าก็เขียนจดหมายให้แล้ว ตามนั้นแหละ แล้วก็เวลาชั้นว่าชั้นบ่นชั้นไม่เคยบ่นหรือด่าเพราะเกลียดแกเลย น่าจะรู้นะถ้าโป้ง บ่น/ดุ/ด่า ใครคือโป้งสนใจคนนั้นมากๆ เพราะถ้าโป้งเฉยๆไม่สนใจหรือไม่รักนะ ไม่มีทางที่โป้งจะไปพูดหรืออยู่ในสายตาเลย ... รักแกนะ ฝากดูแลแม่แทนเค้าด้วย ...

 

...สวย / เอก / นิว ...

เด๋วเอกก็ไปเจอละ 55 แกก็สู้ต่อไปนะอย่าเพิ่งท้อ ... สวย พักผ่อนบ้าง งานมันทำให้เราได้เงินก็จริงนะ แต่ถ้ามันทำให้สภาพจิตใจแย่มันก็เท่านั้นอ่ะ หนทางที่แกอยากไปอ่ะมันมีถนนตั้งหลายสายให้ไปถึง แกต้องมองเหมือนนกบนฟ้ามองกว้างๆ แล้วจะเห็นอะไรที่มันมากกว่าที่แกมองอยู่ตอนนี้ สู้ๆนะ อย่าลืมว่าครอบครัวก็สำคัญนะให้เวลากับครอบครัวด้วย ... นิว บางทีเราก็ไม่สามารถจะหาอะไรที่มันแบบว่าเป๊ะกับที่เราคิดได้หรอกนะ เราว่าแกคิดได้ดีกว่าเราเพราะแกบวชเรียนมาแล้ว ต้องดูว่าอะไรมันทำได้ก็ทำไปก่อน ซักวันสิ่งที่แกอยากได้มันต้องมาแน่ๆ แกเป็นคนมีความสามารถนะขุดมันออกมา แกทำได้เชื่อเราสิ ... สวย+นิว อย่าลืมเรื่องที่เราขอไว้นะ มาหาแม่เราบ่อยๆด้วย ขอบคุณล่วงหน้า

 

...บู้/นัท/เรียม/วรัณ/แบล็ค/สุนทร/สุพจน์/สอง...

พวกแกมีความหมายกับเรามากนะ บู้กับนัทแกสองคนทำให้เราได้ทุนนี้พวกแกมีส่วนมากๆ ขอบคุณจริงๆนะ ขอบคุณจากใจจริงๆ ทุกๆคนทำให้ชีวิตเรามันมีค่าขึ้นมา มีความสดใสสนุกสนานในการเม้าท์แตก ให้กำลังใจ คอยปลอบกัน ขอบคุณมากๆ ตั้งใจทำงานนะ ใครเรียนก็ขอให้จบไวๆ

 

...ห้องแลป อ.ยิ่งยง...

ขอบคุณพี่ๆทุกคนในแลปมากมายย

พี่เย็น ขอบคุณมากครับที่ช่วยสอนเรื่องโมเล็กให้โป้ง ขอบคุณที่ทำให้โป้งฮาได้ทั้งวัน

พี่หญิง(เจ๊โหด) ขอบคุณนะครับที่ทำให้ขำได้(อีก1คน) 55

พี่หมู ไปซะละน้องด้วงเลยมาแทนเลยยย ยังไม่ทันแทะโลมเลยต้องไปละน้องนี่บุญหนาจริงๆ 55

พี่อ้อม ขอบคุณมากกกกกกกกกกกกกที่สอนโป้งทำโมเล็ก สกัดดีเอ็นเอ (เปาบุ้นจิ้นด้วยนะ) ขอบคุณที่ให้โป้งทำตัวอย่างของพี่อ้อม(แถมทำพังด้วย) ให้ข้อคิดดีๆหลายอย่าง สร้างความสุขให้ตลอดเวลาที่ไปที่แลปนี้  พี่อ้อมก็อย่าเครียดมากนะ ปัญหามันมีทางออกเสมอ ไม่มีใครรักโป้งรักพี่อ้อมนะ ฮิ๊วววววววววว

เปา(บุ้นจิ้น) ที่รักจ๋า รักที่รักมากนะ ขอบคุณที่ให้เราลอกแลคเชอร์ สอนเราทำดีเอ็นเอ ทำรายงานให้เราเยอะแยะ  ตั้งใจเรียนนะ สู้ๆ ไปเกาหลีก็เดินทางปลอดภัยไปแล้วบอกด้วย เผื่อจะแว้ปปไปหา

พี่ยุ่ยยุ้ยย คิดฮอดมากมายยย รักพี่ยุ้ยที่สุดในโลก 555 ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะครับ

กิฟท์ ที่รักอันดับ1ของเรา เราต้องห่างกันไกลแต่หัวใจเรายังคงอยู่กับกิฟท์นะ อย่าทอดทิ้งดวงใจดวงนี้ให้เปล่าเปลี่ยว รักษามันไว้แล้วอีกสองปีเราจะมาทวงคืน (พิมพ์ไปก็ขนลุกไป 555) ไปอยู่กำแพงแสนก็ดูแลตัวเองดีๆนะ ขี่รถมอไซค์ก็ขี่ดีๆรถแถวนั้นมันน่ากลัว ตั้งใจเรียนนะ กลับมากิฟท์ เปา เติ้ล คงต่อเอกกันแล้วนะ 555 ขอบคุณกิฟท์มากที่ฟังเราบ่นตลอดมา ให้กำลังใจตลอด ขอบคุณมากกกกกกกกกกกกก

เติ้ล รักแกจัง ไปนู่นแล้วไม่รู้จะด่า+กัดใครเลยทีนี้ 55 อย่าขี้น้อยใจมากนักนะ เพื่อนๆเค้าก็รักแกทุกคนแหละ อยู่คนเดียวก็ไม่ต้องฟุ้งซ่านมากล่ะ ลองคิดซะว่าคู่กันแล้วมันก็ไม่แคล้วกันหรอก ตั้งใจเรียน มีหน้าที่เรียนก็เรียนให้จบก่อนนะจ๊ะ

 

...เปรี้ยว/ตั๊ก/ต่าย/น้องตั๊ก/ปั๊บ...

เปรี้ยว ตั้งใจเรียนนะมึงง จบก่อนกูนะ ตั้งใจทำทีซิสล่ะ 55 มีไรถามก็เมลล์มาละกันนะ อาจจะไม่ได้ช่วยออนไลน์ละ ... ตั๊ก ช่วยทำตามที่เราบอกแกไปด้วยนะ ทำตัวดีๆล่ะ ... ต่าย ตั้งใจทำงานนะ นายด่าก็นึกซะว่านายชม อย่าเครียดมากล่ะ ... น้องตั๊ก ขอบคุณที่ช่วยหลายๆอย่างนะ ไม่ได้อยู่คุยกันดึกๆดื่นๆอีกแล้ว ตั้งใจเรียนนะ อ่านหนังสือเยอะๆ เอาเกียรตินิยมมาให้ได้ ขอบคุณสำหรับการ์ดนะจ๊ะ ชอบมากเลยย …ปั๊บ รักนะเด็กเตี้ย จบโทก่อนเพื่อนเลยนะแก ขอให้ได้งานดีๆนะ เงินเยอะๆๆ รักแกจัง ...

ขอบคุณสำหรับกำลังใจความเป็นห่วงที่พวกแกให้มา เราจะสู้ๆนะ

 

...สิ...

ไม่รู้สิจะได้ เข้ามาอ่านมั๊ย ...สิเป็นเพื่อนที่ทุกข์ก็ทุกข์ไปกับเรา ดีใจก็ดีใจไปกับเรา ขอบคุณมาก แกช่วยอะไรเรามาเยอะมากจนเราเกรงใจเลย มีอะไรให้เราช่วยไม่ต้องเกรงใจเลยนะ …เราเชื่อว่าสิ่งดีๆที่สิทำที่สิคิดมันต้องทำให้ชีวิตสิดีขึ้นแน่ๆ คนดี+ขยันแบบแก ทำอะไรก็รุ่ง สู้ๆนะ

ฝากลาพี่ๆในแลปด้วยนะ แลปกล้วยนี่ก็เป็นอีกแลปที่เรามีความสุขมากเวลาไปสังสรรค์ 555 อยากกินกับข้าวฝีมือพี่เหลืองอีก อร่อยมากกกกกกกกกกกกกก

 

...อ.นุช...

อาจารย์ครับ ถ้าไม่มีอาจารย์โป้งก็คงไม่ได้ไป อาจารย์ยอมเอาชื่อเสียงอาจารย์มาแลกกับโป้ง ขอบคุณมากครับ โป้งจะตั้งใจทำให้ดีที่สุดครับ

 

ใครที่เราไม่ได้ลงในนี้ก็อย่าน้อยใจนะ

รักทุกคนจริงๆ ขอบคุณทุกๆคนที่ร่วมดีใจกับเรา กำลังใจที่ให้มามันทำให้เรามีแรงฮึดสู้ได้นะเนี่ยยย

ขอบคุณทุกๆคนที่มีส่วนร่วมในชีวิตของเรา

ถ้าโป้งเคยล่วงเกินใคร ไม่ให้เกียรติ หรือลามปาม โป้งต้องขอโทษด้วยนะครับ

 

ดูแลสุขภาพด้วยนะ จุ๊บๆ

รักจ้ะ

โป้ง

ตีหนึ่งห้าสิบห้า

ที่ห้องนอน

สวัสดีจ้ะ

เป็นจะใดกันบ้างง วันนี้มาอัพซะหน่อย

รู้สึกว่าชีวิตที่ผ่านมาเราเป็นคนทีค่อนข้าง negative thinking แล้วรู้ว่ามันบั่นทอนชีวิตมากมาย เลยพยายามคิดแง่บวกไว้ แต่ขอบอกว่าทำยากมากเลยนะเนี่ยย

ตอนนี้เซนเซก็ยังคงเงียบหายไปอีกระรอก กรูล่ะเบื่อ บอกให้เปลี่ยนหัวข้อวิจัยใหม่ ให้เป็น pure science มากกว่านี้ ยากจังเลยในหัวมีแต่ applied science 6ปีที่เรียนมามีแต่ทำเพื่อเกษตรกรเอาไปใช้ให้ได้ พอมาเจอวิทย์จ๋าก็ยากเหมือนกันแฮะ ...

 

แอบเขียนขอไปว่ากลับมาเก็บตัวอย่างพืชตอนปิดเทอมไม่รู้ได้มั๊ย 55 ถ้าได้จะแก้ผ้าวิ่งในห้องนอน20รอบเลย

เก็บกระเป๋าไม่ถูกเลย กลัวลืมนู่นลืมนี่ไปหมด

 

วันนั้นขอบคุณอ้วน(พืชไร่)มากที่ให้สติเราได้คิด "อย่าคิดมากสิ เดี๋ยวแม่จะไม่สบายใจนะ" เออว่ะ เราก็ยังคิดแต่ตัวเองอยู่มาก เรางี๊บ่นกับม่าม้าตลอดว่าไม่อยากไปละ แต่แม่ไม่เคยบ่นเลยว่าไม่อยากให้เราไปทั้งๆที่เจ๊ก็ไม่ค่อยอยากให้ไป55 แต่แม่อดทนกว่าเราอีก ***แม่ของหนูเป็นยอดมนุษย์***

ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนเลยที่คอยให้กำลังใจตลอด ขอบใจนะที่รักทั้งสอง (กิฟท์+เปา) ขอบใจนะจ๊ะป้าสุดสวย(ป้าอ้อม 55) ขอบคุณนะจ๊ะยาย(ยายเย็นและยายหญิง555)

เติ้ล ตั๊ก ต่าย น้องตั๊ก ปั๊บ สวย นิว เอก(ดำ 55) ขอบคุณมากกกกกกกก

 

HAPPY BIRTH DAY นะจ๊ะยัยตั๊ก(ดำ)

CONGRATULATION นะจ๊ะเทล จบแว้ววววววววววว ... ยินดีด้วยกับแอร์JALคนใหม่

 

เอาวะ สู้ตายขายเกี๊ยวววว

 

 

สวัสดี My space ที่รัก

วันนร้ก็วันแม่อีกครั้งนึง จะว่าไปชีวิตเราผ่านวันแม่มาแค่ 24 ครั้งเองนะ แต่มีโอกาสให้ของม่าม้าแค่ไม่กี่ครั้งเอง  ก็เผื่อแม่อาจจะได้มาอ่านซักวันนึง

  

.... แม่จ๋า....

       ไม่รู้สินะเหมือนในสมองโป้งๆก็มีแต่แม่อ่ะ ถึงจะไม่มีพ่อ แต่แม่ก็ไม่เคยทำให้โป้งรู้สึกขาดอะไรเลย แม่คอยเติมเต็มทุกอย่างให้ตลอด แม่ไม่เคยให้โป้งต้องน้อยหน้าใคร โป้งได้สบายตลอด จนบางทีแอบรู้สึกเป็นคุณหนูไฮโซ 55 ....  แม่ไม่เหมือนแม่คนอื่นเลยนะ แม่น่ารักอ่ะ ตอนโป้งเด็กๆอาจจะมีดุมั่ง งอนเก่งมั่ง แต่ก็น่ารัก แม่สอนให้โป้งเป็นคนดีได้ทุกวันนี้ ขอบคุณครับ แม่ไม่พูดตรงๆแต่ก็ดีนะทำให้โป้งเอาไปคิดน่ะ โป้งเลยกลายเป็นคนที่คิดอะไรได้เอง นอนกับแม่มาทุกคืนตั้งแต่เกิดเลยมั๊งเนอะ มีความสุขมากเลยแหละ ใครถามว่ายังนอนกับแม่อีกเหรอ โป้งก็ตอบไปว่า ใช่แล้วไง ชั้นสุขใจ 55  ตอนเด็กๆโป้งอาจเกเรไปมั่งก็ช่างมันเถอะผ่านไปและ ... โป้งรู้ว่าโป้งก็ไม่ได้ชอบอะไรเหมือนคนอื่นแต่แม่ก็ไม่เคยรังกียจแถมเข้าใจโป้งอีก จนมันเต็มตื้นจริงๆ โป้งก็ไม่รู้ตอบแทนแม่ยังไงดี แต่ที่โป้งตั้งใจเรียนทุกวันนี้ก็เพื่อแม่นะ ทดแทนบางอย่างที่มันขาดไป สู้สุดใจเพื่อให้ได้เกียรตินิยมมาให้แม่ ก็แอบดีใจนะที่แม่ยิ้มตอนงานรับปริญญาที่ไปเห็นรูปโป้งน่ะ นั่นแหละมันเหมือนโป้งรู้แล้วว่าโป้งทำสำเร็จแล้ว ใครจะชมโป้งว่า เออเก่งว่ะ / ทำได้ไงเนี่ย แต่มันไม่เท่ากับแค่แม่บอกว่า “เออดีแล้ว โป้งไม่ได้แล้วใครจะได้” 55 แค่นั้นแหละโป้งหายเหนื่อยไปเลย  เวลาเรียนคะแนนเฮงซวยจนต้องดรอป แม่ก็บอกเออก็ดีจะได้ไม่เหนื่อย พอได้top แม่ก็บอกเออดีแล้ว แม่ไม่เคยว่าเลย แม่บอกว่าแม่รู้ว่าโป้งคิดได้เอง มันดีใจยังไงไม่รู้เหมือนมันมีกำลังใจตลอดเวลา เหนื่อยๆจากเรียนหรือทำงาน ก็จะโทรไปหาแม่ถามว่ามีไรกินป่าว 55 แม่ก็จะถามอยากกินไรล่ะ เด๋วทำให้ แค่นี้ก็พอแว้วววว  โป้งเหนื่อยก็ฟังโป้งบ่นตลอด แถมให้กำลังใจอีก จะหาคุณนายแบบนี้ได้ที่ไหนอีก  ช่วงหลังๆมาโป้งกลายเป็นคนดุไปบ้าง แต่เวลาพูดบางทีมันดุไม่รู้ตัวแต่ไม่เคยดุแม่นะ บางทีมันห่วงมากจนโมโหน่ะ (ลองไปถามสวยได้ 55)  แต่แม่อ่ะมีอะไรไม่ค่อยจะยอมบอกจริงๆเพราะกลัวโป้งกังวล แต่ถ้ามีอะไรที่มันร้ายแรงแม่ต้องบอกโป้งนะ  พอรู้ว่าจะได้ไปญี่ปุ่นก็ช็อคเพราะห่วงแม่อ่ะไม่อยากไปเลย แต่โป้งก็คิดว่ามันเป็นความเสียสละของแม่ด้วยเพราะแม่ก็ต้องคิดถึงโป้งเหมือนกันแต่แม่ก็ให้โป้งไป จริงๆนะแม่บอกว่าอย่าไปเลย โป้งจะยกเลิกทันทีเลย แต่แม่ก็ไม่พูดทั้งที่อยากพูด(?) โป้งก็จะสู้ตายนะ แม่จะได้ไม่ขายหน้าคนอื่นที่มาว่าแม่ว่าลูกแม่มันไม่เอาไหน ดีแต่สปอยลูก เดี๋ยวเราก็จะได้รู้กันว่าลูกใครกันแน่ เนอะ !!! ใครพูดอะไรแม่ก็อย่าคิดมากนะ ครอบครัวเราก็เหมือนมีกันแค่สามคน คนอื่นเราก็อย่าไปใส่ใจนะ ดูแลตัวเองดีๆ ไปหาหมอด้วย มีอะไรก็บอกโป้งด้วยล่ะ เรื่องบวชโป้งบวชให้แม่เห็นแน่ๆ ไม่ต้องกังวลไม่ใช่ไม่อยากหรือกลัวแม่จะทิ้งแบบตอนนนั้นนะ แต่โป้งอยากให้ตัวเองไม่มีกังวลมากกว่านี้ แม่รอโป้งนะ โป้งไม่รู้อะไรมันจะเกิดขึ้นหรอก แต่โป้งก็จะไม่ทำให้ม่าม้าไม่สบายใจนะ ทำให้แม่ภูมิใจ ทำให้แม่มีความสุขที่สุดเท่าที่คนๆนึงมันจะทำได้ ช่วงนี้โป้งอาจจะไม่มีเวลาให้แม่มากนัก แต่อยากให้แม่รู้นะว่าโป้งน่ะคิดถึงแม่ตลอดเวลา

รักแม่คนนี้ที่สุด

โป้ง

12 สิงหาคม 2550   

ก็จบไปแล้วสำหรับจดหมายถึงม่าม้า คราวนี้ก็เริ่มกันต่อละกัน

ช่วงนี้ก็เตรียมตัวไปญี่ปุ่นด้วยจิตที่ตกบ้าง ขึ้นบ้าง ส่วนใหญ่จะตกเพราะว่าเซเซไม่ตอบเมลล์กลับมาเลยๆเครียดมากอาทิตย์กว่าแล้ว เรากลัวว่า plan ที่ส่งไปจะแย่เอามากๆจนแกโมโหไม่ตอบกลับน่ะ อารมณ์ว่าแม่งกรูไม่น่ารับมึงมาเล๊ยยย ให้ตายเถอะ ... เฮ้อออ  พอได้ก็จิตตก จะไม่ได้ก็จิตตก อะไรนักหนา 5555555 สาธุตอบเมลล์ทีเถอะว้า

รู้สึกว่าเวลามันเดินเร็วมากๆขอบอก แป๊ปๆอาทิตย์นึงละ เด๋วก็จะตุลาละ ต้องไปละ(จะได้ไปป่าววะ 55)  กังวลไปทุกเรื่อง กลัวเรื่องภาษาแต่ก็แอบขี้เกียจอ่านทบทวน อิอิ แอบเลว ..... รู้สึกรักประเทศไทยยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก  แต่ก่อนฟังแต่เพลงญี่ปุ่น ช่วงนี้ออกแนวสแลง ฟังแต่เพลงไทย 55 ไม่รู้พอไปแล้วจะเปนไง แต่ก็ไม่อยากคิดละ คิดถึงทุกๆวันที่ทำอยู่ดีกว่าจะได้สบายใจไม่จิตตก

ขอบคุณทุกกำลังใจที่ส่งให้สู้จริงๆ เพื่อนๆพืชสวนทุกคน ต่าย ตั๊ก ส้ม สิ อ้วน หงุ่น เน้ย เปา กิฟ เติ้ล เจมส์ พี่อ้อม พี่เย็น  พี่ยุ่ยยุ้ย  น้องตั๊ก(โบราณ)  เพื่อนกลุ่ม pens ของเรา นิว สวย เอก เพื่อนเทพด้วย บู้ นัท วรัณ สุนทร สุพจน์ แบล็ค เรียม และทุกๆคน ที่ไม่ได้เอ่ยถึงในนี้ และโดยเฉพาะ แม่และอ้วน ขอบคุณมาก ขอบคุณจริงๆ

 

รักแม่กันให้มากมากนะ

 

โป้ง    

สวัสดีทุกท่าน

          หลังจากไปแม่ฮ่องสอนมาด้วยความไม่ได้ตั้งตัว เย็นวันพฤหัสที่ 28 มิถุนายน พี่ดาวโทรมาเสียงใสกิ๊งว่า โป้งจ๊ะไปแม่ฮ่องสอนวันเสาร์นะ กลับวันเสาร์หน้า (กรี๊ดดดดดด) อยากจะบ้า ตั๋วก็ยังไม่ได้จอง ของก็ไม่ได้เก็บ ตายห่าแน่แถมมีข่าวพายุเข้าอีกไม่อยากไปแต่ในที่สุดก็ไป แถมคราวนี้มีพี่เอกไปด้วย(เป็นพี่ดอกเตอร์เก่งโคตร) และอย่างที่คิดไว้ ไปเดินป่าด้วยกัน ก็เจอแต่ “โป้ง นี่ต้นอะไร ชื่อวิทย์ว่าอะไร สกุลอะไร ต่างจากสกุลนี้ยังไง” ตายห่าเลย เหอะๆๆพี่แกก็ปลงๆห่านี่ถามไรก็ตอบไม่ได้ จนวันหลังพี่แกบอกให้หมดเลย เปรมปรีเลยเรา อิอิ

          พอวันศุกร์ที่ 6 กรกฎาคม 50 เปิดมือถือมาเพราะเมื่อวานเข้าป่าไร้ซึ่งสัญญาณ พอเปิดมาเจอมิสคอลเป็นอาจารย์เรา(อ.นุช) ใจเต้นไม่เป็นระส่ำ หน้าซีดมือขาว และก็เลยโทรไปหาแก พอแกรับสายแกพูดว่า “โป้งงงงงง ดีใจด้วยยยยย ได้แล้วววววววววววววววว” คืออาจานโทรมาบอกว่าเราได้ทุนไปเรียนที่ญี่ปุ่นแล้ว อารมณ์ว่าอาจารย์ดีใจกว่าเราอีก เราได้แต่ ครับ ครับ เพราะว่าช็อคมาก คือกลัวมากอ่ะ ห่วงแม่มากไม่เคยไปไหนกันนานขนาดนี้มาก่อน และก็ตามเดิมร้องไห้เป็นเผาเต่าอีกแล้ว ก็เลยรีบโทรไปหาแม่ได้ยินเสียงแม่น้ำตาก็ไหลเลย ห่วงคิดถึงปนกันไปหมด จิตตกมากเลยแหละ ตอนนั้นถ้าให้สละสิทธิ์ได้เราสละไปแล้ว อย่างตอนที่สมัครแล้วสอบสัมภาษณ์ถ้าเราไม่ได้บู้ นัท เราก็คงตอบอะไรควายๆไปเนื่องด้วยภาษาอังกฤษอันแข็งแรง จนตอนนี้เรายังคิดเลยว่าที่ได้เพราะบู้กับนัทจริงๆถ้าไม่ได้สองคนนี้เราก็ไม่ได้หรอก ก็เลยทำให้เรากลัวเรื่องภาษาอีกว่ากลัวไปแล้วจะไปแสดงตัวตนความโง่ให้เค้าเห็นแล้วเค้าจะมาว่าอาจานนุชว่านึกไงเสนอชื่อเราไป รู้นะว่าคิดแง่ลบมันไม่ดี แต่มันกลัวจริงๆอ่ะ ถ้าเรากลับมาแบบไม่จบอย่าล้อเราเลยนะ (T_T) แล้วพอเมื่อวานนี้แม่โทรมาบอกว่าชิบะส่งจดหมายคอบรับมาให้ หน้าซีดอีกแล้วชั้น กลัวไปหมดระแวงทุกอย่าง แต่เราจะตั้งใจทำให้เต็มที่ จะเปลี่ยนตัวเองให้ขยันขึ้นมากกว่านี้ ทำไมไม่เกิดมาเรียนเก่งๆวะ เฮ้อออ ... ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่ช่วยให้กำลังใจนะ ทั้งบู้และนัทเราไม่รู้จะขอบคุณยังไง ขอบคุณจริงๆ สวย/นิวเราขอบใจนะที่นั่งฟังเราฟุ้งซ่านในช่วงนั้นและช่วงนี้ เอกขอบคุณนะที่ให้เราสู้ได้ตลอด 55 แกก็ต้องสู้ให้ได้นะจะได้อยู่ด้วยกัน ...... ขอบคุณเพื่อนๆในภาคทุกคน เปาเปา กิฟท์ เจมส์ เติ้ล ที่ร่วมด้วยช่วยกันมาตลอด ขอบคุณพี่อ้อมที่ให้ไปกวนในแลปบ่อยๆ ขอบคุณสิมากเลยนะให้กำลังใจและร่วมช็อคกับเราไปด้วย ขอบคุณน้องตั๊กที่ช่วยพี่นะจ๊ะ ทั้งด่าทอและให้กำลังใจ55 ขอบคุณต่าย ตั๊ก ส้ม ปั๊บ ด้วยนะจ๊ะ

          และที่สำคัญขอบคุณแม่มากที่เลี้ยงโป้งมาอย่างดีจนโป้งไม่เคยรู้สึกขาดความอบอุ่นเลยทั้งๆที่ไม่มีพ่อ จนโป้งมองไม่เห็นคนที่รักโป้งได้มากเท่าแม่อีกแล้ว ม่าม้า โป้งรักม่าม้าที่สุดเลยนะ ห่วงมากด้วยแม่อ่ะมีอะไรแล้วไม่ชอบบอกปิดตลอดแล้วแบบนี้จะไม่ให้ห่วงได้ไง วันนั้นถูบ้านก็มานึกว่าถ้าไม่อยุ่แม่ก็ต้องทำเอง แม่ก็เหนื่อยง่ายด้วย น้ำตาไหลอีกแล้ว มันห่วงไปหมด (แล้วก็วกมาเรื่องเดิม) เด๋วเรื่องเศร้าค่อยไว้อัพก่อนไป 55

          งั้นก็ขอบอกอย่างเป็นทางการว่า เราต้องไปเรียนต่อสาขา Molecular Phylogenetics ที่ Chiba University 2ปีนะจ๊ะ ไปสิ้นเดือนกันยานี้แล้ว แต่วันไหนจะแจ้งอีกทีนะ

รักทุกคนมากมาก รักประเทศไทยมากเลยตอนนี้

แล้วเจอกันใหม่

Hello !!

สวัสดีสเปซที่รัก

วันนี้มาอัพซักหน่อยดีกว่า เอาเรื่องไหนดีหว่า ?????

ช่วงต้นเดือนที่ผ่านมาเราต้องไปเก็บตัวอย่างที่แม่ฮ่องสอน แต่ก่อนไปสามวันดูช่อง3 เค้าถ่ายตอนฝนตกน้ำไหลก็กลัวจับใจว่าไปแล้วกูจะรอดออกมาจากป่าหรือไม่ กลัวว่าเก็บต้นไม้อยู่เย๋งๆ น้ำป่าซัดมาตูมเดียวนิสิตเกษตรดับอนาถลงหนังสือพิมพ์ พออีกวันก็เลยไปเล่าให้พี่ในแลปฟังเพื่อช่วยไป psycho อาจารย์ให้หน่อยว่าอย่าเพิ่งไปเลย และก็สำเร็จ 555 แต่ว่าต้องไปตอนเปิดเทอมแทนเซงเลย ขาดเรียนอาทิตย์แรกทั้งอาทิตย์ แต่ก็ดีถือว่าเที่ยวฟรีแถมได้ทำงานวิจัยตัวเองด้วย

และเมื่อวานก็เป็นวันดี วันเทพผู้น่ารักลงมาจุติ 55555 ขอขอบคุณคุณแม่ที่เบ่งเราออกมาและเลี้ยงดูมาอย่างดี อดทนทุกอย่างเพื่อโป้ง ... ขอบคุณครับ รักแม่จังรุยยย  ....... และขอบคุณเพื่อนๆพี่ๆน้องๆทุกคนที่อวยพรวันเกิดให้เรานะ

อ้วน ขอบใจนะยะ สำหรับของขวัญวันเกิด 4 ตัวนั้น แกก็ชอบซื้อเนอะ แถมกล้าไปซื้อด้วย ไม่อายเหรอ(ลืมไปว่าไม่อาย 55)

เอก ขอบคุณมากสำหรับของขวัญ+ของแถม แถมการ์ดในอีเมลล์อ่านแล้วได้ใจจริงๆ ว่าต้องเป็นผู้ใหญ่ได้แล้วนะ

        มีแกนี่แหละที่ไม่เคยลืมวันเกิดชั้น 555555 (เพราะลืมไม่ลง เพราะแกจะถูกด่าว่าแก่กว่าชั้น อิอิ 555)

        ขยันเรียนเข้าล่ะ อีกไม่นานก็จบละ เด๋วโดนดุอีก เรื่องความรักก็ให้มันเป็นไปอย่างที่มันควรจะเป็นนะอย่าเร่งรัดมากอย่าซีเรียสด้วย

นิว + สวย +สุนทร ขอบใจนะจ๊ะ  …… ไหนของชั้นล่ะ อิอิ    นัท ... ขอบคุณย้อยหลังอีกรอบนะ

น้องตั๊ก ขอบคุณสำหรับเมสเสจ และกระเป๋าแดง ชอบมากมายย แถมยังเขียดการ์ดมาฝึกสกิลคันจิชั้นอีก ขอบใจนะยะ

              แล้วฟิคเคะ+ชินชั้นล่ะ 555 (มีทวง แต่อันเก่ายังไม่ได้ไปเมนท์เลย)

ต่าย + ส้ม + ตั๊ก ขอบคุณสำหรับของขวัญมาก ชอบมากกก นั่งยิ้มหน้าบานบนรถเมลล์จนคนข้างๆหนีไปนั่งที่อื่น 55 เด๋วจะใช้

               ให้ดู สีถูกจิตมาก การ์ดน่ารักมากรุยย

กิ๊ฟท์+เปา+พี่อ้อม+พี่ยุ่ยยุ้ย+น้องตาล+เพื่อนๆindy น้องแจง น้องแก้ว ขอบคุณมากสำหรับคำอวยพร จู๊บบบ จู๊บบบบบบบบบ

เมื่อวานก็ไปทำบุญใส่บาตรมา สบายใจดี แต่ไม่รู้พระจะอร่อยมั๊ย 55 วันหลังจะพยายามใส่บาตรวันที่ไม่ใช่วันพระให้มากขึ้นพระจะได้ไม่ต้องฉันแต่มังสวิรัติ ตอนเย็นก็ไปเวียนเทียน(เดียวดาย) ชวนใครไม่มีใครไปด้วยเลย 55 ไปที่วันอินทร์มาคนก็หนาแน่นเช่นเดิม ชั้นทำบุญเผื่อแกด้วยนะเอก

อยากให้ปีนี้ของเราเป็นปีที่สวยงามละกัน ไม่อยากได้อะไร อยากให้ชีวิตสงบขึ้นมีสติมากขึ้นแค่นั้นก็พอ

แต่แอบอยากไปญี่ปุ่น แต่ก็ไม่อยากไปนาน

            ช่วงก่อนวันเกิด 2 วัน น้องไข่ตุ๋นเราไม่สบายอีกแล้วแหละ ทรุดหนักไปเลย มันก็ตั้ง 12ขวบแล้วด้วย เลยไม่ได้ออกไปไหนเลย เพราะต้องคอยป้องอาหารให้ เรานะเวลาไหว้พระก็ขอให้แค่ถ้าถึงเวลาของมันก็ขอให้มันไปอย่างสบายไม่ทรมาน ไม่รู้ว่าบุญที่เราทำมาจะพอช่วยมันได้บ้างมั๊ย เราคิดเลยแหละว่าถ้าหมาบ้านเราหมด เราจะเลิกเลี้ยงสัตว์ตลอดชีวิตเลย มันทรมานมากที่เห็นคนที่เรารักต้องจากไป เราว่าความรักนี่แหละที่เป็นทุกข์ที่สุดในชีวิต ทั้งๆที่มันก็ให้ความสุขให้ชีวิตกับเรานะ แต่ช่วงเวลาแบบนี้มันเจ็บปวดที่สุดเลย

พระพุทธเจ้าเก่งจังเลยเนอะ เข้าใจชีวิตได้อย่างถ่องแท้ และสามารถปฏิบัติได้ด้วย .... เราก็จะพยายามทำให้ได้มั่ง 55

วันนี้ก็เอาแค่นี้ก่อนดีกว่า

บาย

9.11 น. ในห้องนอน

 

จดหมายถึงไข่ตุ๋น

                    ถึงไข่เหม็น ... ไม่รู้ว่าหนูจะได้รู้มั๊ย แต่ 12 ปีมาเนี่ยรักหนูมากเลยนะ ขอโทษที่บางทีกลับบ้านมาเหนื่อยๆแล้วไม่เล่นกับหนูเลยทั้งๆที่หนูรอโป้งกลับมาทุกวันๆ แต่เวลาไปไหนไกลๆเวลาโทรกลับบ้านมาโป้งถามหาไข่ตุ๋นก่อนแม่อีกนะ 55 จนแม่ว่าอยู่ว่าแกรักชั้นมั๊ยเนี่ย ... ขอบคุณที่นอนด้วยกันเป็นเพื่อนมาตลอด หนูเป็นหมาตัวเล็กที่สุดในบ้านแต่ก็ไม่เคยถูกใครรังแกได้เลยเนอะ เพราะเสียงหนูดังจนเค้าปวดหูหนีไป  ตอนที่หมูหยองไปสวรรค์หนูคงเหงาเนอะ พี่สาวหนีไปเหลือหนูตัวเดียว ... โป้งรู้ว่าหนูเหนื่อยมามากแล้ว หนูเคยจะหนีโป้งไปทีนึงแล้วแต่หนูก็ยังกลับมาแข็งแรงได้อีก แต่ตอนนี้หนูก็จะหนีโป้งไปอีกแล้ว แต่ไม่เป็นไรนะถ้ามันถึงเวลาจริงๆก็ไม่ต้องห่วงอะไรแล้ว แค่อยากให้รู้ว่าคนในบ้านรักหนูทุกคนเลยนะ  ถึงวันนั้นจริงๆโป้งก็จะพยายามไม่ร้องไห้  ขอบคุณมากขอบคุณอะไรก็ได้ที่ทำให้เราเจอกัน หวังว่าถ้าชาติหน้ามีจริงขอให้เราได้เจอกันอีกเนอะ ไข่เหม็น ..........

รักหนูจริงๆ

โป้ง

 

สวัสดีชาวโลก

คำเตือน .. ครั้งนี้จะอัพยาวผิดปกติ ยังไงก็ต้องอ่านให้ครบ ไม่ครบมีแช่ง

นับเป็นเวลานานแสนนานที่ไม่ได้มาบ่นระบายในนี้เลย คราวนี้ขอเล่าเรื่องที่ทำเราเครียดที่สุดในรอบสามสี่ปีมานี้ดีกว่า เมื่อปลายเดือนมกราคม เราไปแดะสมัครทุน Monbusho มาแหละที่คณะเค้ามี contact กับมหาลัยที่นู่น จริงๆเราอยากไป Kochi university มาก แต่ว่ายื่นเอกสารไม่ทันเพราะว่าที่คณะเพิ่งเอามาปิดประกาศก่อนวันหมดเขตสามวัน -*- เราก็เลยไปสมัครของ Chiba university แทน ก็เลยไปหาอาจานนุชเพราะแกจบที่นั่นมา คือเข้าไปถามเฉยๆว่าเขียนใบสมัครยังไง แกก็ช่วยติดต่อผ่าน advisor สมัยที่แกเรียนให้ ใจดีโคตรๆ แล้วทีนี้สมัครไปคณะพืชสวน แล้วเค้าตอบกลับมาว่าเค้าคัดเลือกเด็กไปแล้ว (อ๊าวมึงคัดตั้งแต่วันยังไม่หมดเขตส่งใบสมัคร) ก็เลยไม่เอะใจอะไรก็คิดว่าไม่เอาแล้ว ก็เลยไม่ทำไรแล้ว พออีกอาทิตย์ก่อนสอบ อาจานนุชมาบอกว่า โป้ง!!อาจานของคณะวิทย์เค้าตอบรับมา เอาจริงนะโคตรเสียใจเลย กูจะสอบ ต้องมีเรื่องอีก ต้องรีบมาปั่นใบสมัคร เขียนโครงร่างวิทยานิพนธ์เป็นภาษาอังกฤษ ยากโคตรๆ แล้วเราไม่เก่งอิ๊งพอเจอเข้าไปเครียดจุกอกเลย จะร้องไห้ยังไงไม่รู้เครียดมาก แล้วอาจานที่ตอบรับมาเป็นอาจานในห้องแลปmolecular DNA ซึ่งเราเชี่ยวชาญในด้านนั้นเป็นอย่างมาก -*- ก็ยิ่งกลัวระแวงเครียดกันไปใหญ่

  พออีกสามวันต่อมาเซนเซที่นู่นขอสอบสัมภาษณ์ ตอนแรกนึกว่าคนเดียว ที่ไหนได้สามคน (T_T)

แต่ละคำถามเครียดมากๆ เราต้องขอบคุณบู้อย่างแรงเลย แกช่วยเราหลายครั้งเลยขอบคุณนะ

ถ้าเราพอช่วยไรได้ก็ขอให้บอก ขอบคุณนัท สวย อาจานนุช และเพื่อนๆที่ช่วยฟังเราบ่น

แล้วพอมาคำถามนึง เซนเซส่งงานวิจัยมาให้อ่านแล้วเราไม่มีพื้นฐานมาก่อนพอเราตอบไปเซนเซตอบกลับมาว่าผมผิดหวังกับคำตอบของคุณมาก .... น้ำตาไหล เครียดทำไรไม่ถูกเลย

ตอนนี้ก็รอผลอยู่ แต่ว่าไม่น่าได้ 555 เพราะคนสมัครคณะวิทย์ปีนี้เยอะมาก แต่เอาแค่สามคน 55

เรื่องนี้ทำให้เราคิดว่าเมืองไทยก็เรียนได้นะ 5555 ช่วงนั้นเหม็นเบื่อญี่ปุ่นไปเลยแหละ

แล้วระแวงกับเมลล์ที่มาในยะฮูมากว่าจะมีอะไรอีกวะ ช่วงอาทิตย์สอบสัมภาษณ์นี่กลัวอีเมลล์ไปเลย

แต่ในใจก็ยังอยากไปโคจิอยู่ดี อยากเรียนมอสสสสสสสสสสสส

พอสอบนั่นเสร็จก็มาสอบของมหาลัยต่ออีก เครียดกำลังแปด รายงานอีกมหาศาล แล้วยิ่งข้อสอบ take home เพิ่งรู้ว่าน่ากลัวมากมายยย ยากโคตร ทำน้อยก็กลัวน้อยไปทำมากก็ไม่อยากใส่น้ำไปเจือจางมาก เหนื่อยอยู่สี่วันแทบไม่ได้นอน อิดโรยกันมาเลย แต่ก็โอเคคะแนนพอดูได้ไม่น่าเกลียดมากนัก อิอิ

(มาอัพต่อ 55)

ช่วงนี้ไปสอนพิเศษ เหนื่อยอ่ะที่เหนื่อยอ่ะเหนื่อยใจเราสนุกที่ได้สอนนะมีความสุขมากด้วย แต่น้องที่มาเรียนเค้าแบบไม่ค่อยตั้งใจเลยอ่ะ มันทำให้เรายิ่งโคตรเหนื่อยไปกว่าเดิม เงินก็ได้น้อยแถมเหนื่อยใจมันเลยเซงๆ คลาสที่สอนภาษาญี่ปุ่นก็ขอนัดเราไปสอนเองนอกโรงเรียน(ที่เราสอนเป็นที่กวดวิชาน่ะ) แล้วเราคิดตังไม่ถูก พอบอกไปน้องเค้าก็เงียบไปเลย สงสัยว่าคิดแพงไปแน่เลย -*- ... เฮ้อ 555

เหนื่อยแต่ต้องอดทนหาตังไปเยี่ยมเพื่อนที่รัก เหอะๆๆๆ จะได้แวะไปหาเคตะด้วย เขิลล์จัง

และเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา เราต้องขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งกับครอบครัว เงยไพบูลย์

นิว ... เราไม่รู้ว่าเราจะพูดยังไงดี แต่เราขอแสดงความเสียใจด้วยนะ เรารู้ว่าแกคงเครียดมากถึงเรื่องที่จะตามมาแต่ว่ามีสตินะ ค่อยๆคิด เราว่าอะไรๆมันต้องดีขึ้นแน่ๆ มีอะไรก็บอกก็คุยกับเราได้นะ

รักแกมากมาก รักษาสุขภาพด้วย ดูแลม่าม้าดีๆนะ

ช่วงนี้รู้สึกตัวเองภาษาห่วยแตกยังไงไม่รู้แม่แต่ภาษาไทย รู้สึกช่วงนี้เวลาสอนแล้วลิ้นมันพันกันไปหมด สงสัยต้องกลับไปหาที่รักที่ญี่ปุ่นละ (เกี่ยวมะ จะไปหาเคะ ...ดาราเอวีด้วย อิอิ)

จะต้องเริ่มทำทีซิสแล้ว เริ่มเครียดอีกละ 55 เครียดตลอดแหละกรู

 

วันนี้ก็ขอพอเท่านี้ก่อนนะ

แล้วเจอกันใหม่จ้ะ

 

บายบี

เอก : ไปเที่ยวไหนก็ชอบมีหน้ามึงลอยมาทุกที 55 กรูกับสวยล่ะอยากให้มึงมาเที่ยวด้วยกันจัง และก็ไม่ต้องคิด

       มากนะคะ ขยันๆสู้ๆต่อไป ...

นิว .. รักแกนะ ไม่รู้จะพูดอะไร เราคิดแค่ว่าเพื่อนเราก็มีแค่ PENS นี่แหละที่ร่วมทุกข์ร่วมยากกันมาตลอด 55

        อย่าคิดมากนะ ถึงเราจะคุยโทรศัพท์ไม่เก่งแต่เครียดก็โทรหาคนน่าหน้าตาดีอย่างเราได้นะ

ซิ้ม .. มึงจะเข้ามารึเปล่าไม่รู้ แต่ช่วยลดเลเวลกวนตรีนของมึงหน่อยค่ะ แล้วก็ปล่อยไปเถอะคนนั้นน่ะ คนดีๆ

        มันยังมีอีกเยอะอย่างน้องมึงก็ยังมีมา ดูเราสิ เฮ้อ

เพื่อนเทพ .. คิดถึงทุกๆคนเลยนะ ไปร้องเกะกันเถิดจะเกิดผล เอาแบบไม่มีคนอื่นได้มะ เราเกรงใจเค้าร้องไม่

        ออก

ตั๊ก .. อย่าลืมว่าโลกใบนี้ไม่ใช่สีชมพูแบบที่มึงชอบ แต่มันสีเดียวกับผิวมึง .. ทำอะไรคิดดีๆอย่าเอาเรื่องอื่นมาตีกันจนยุ่งไปหมด

ต่าย .. นี่ก็ช่วยแสดงอารมณ์มั่ง นิ่งตลอดดด แต่ก็เข้าใจกันก็ดีแล้วเนอะ

ส้ม .. สู้ตายต่อไปเทอมหน้าเรียนเยอะๆนะมึง มาเรียนเกาหลีกับชั้นดีกว่า

เทล .. คิดถึงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

อุมๆ .. คิดฮอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

       ขอโทษที่เราไปเจอกันไม่ได้ เราต้องไปซื้อของกับแม่เพราะวันจันวันเกิดแม่น่ะ ต้องเตรียมของกัน และเราต้องไปงานศพพ่อเพื่อนด้วย ขอโทษนะจ๊ะ โอกาสหน้าไม่พลาดแน่ๆ

น้องตั๊ก .. กลับมาซักทีสิยะ คิดถึง แต่พี่มันพวกไม่ชอบโทรศัพท์ด้วยสิ เลยรอแกมาคุยเอ็มอยู่นะ น้องรัก 55